Single Blog

Niet lullen, maar poetsen

Laatst maakte ik een boswandeling met Chris, een goede vriend en oud-collega van me, waarbij ik een les kreeg zonder dat er ook maar één woord over die les gezegd werd. De kracht van het goede voorbeeld geven…

We hadden elkaar al even niet gezien en spraken over van alles en nog wat. Opeens reikte hij naar de grond en raapte een zakje op dat net naast het pad lag, terwijl hij gewoon door ging met het gesprek.

Nog geen 10 meter later, gebeurde hetzelfde. Weer ging hij naar de grond en raapte daar een blikje op, wat ik niet gezien had, zonder ook maar iets over het vuil in het bos te zeggen, zonder oordeel over dat het daar lag, zonder oordeel over mij dat ik het niet zag of dat ik niet meehielp, raapte hij het vuil uit het bos. En zo ging het de hele boswandeling door.

Allerlei gedachten gingen in een flits door me heen. De snelste waren de gedachten die ik kende van vroeger: “Wie laat nou zijn rotzooi slingeren in het bos?”, “Hoezo moet hij dat opruimen?”, “Ik ga een andermans troep niet opruimen, dat ruimt de gemeente maar op”, enz., enz. Allemaal vragen en opmerkingen die geen antwoord opleveren of iets opleveren, behalve een negatief gevoel bij mezelf. Maar het levert geen schoon bos op.

En dat was toch wat ik wilde? Een schoon bos? Want daar word ik blij van. En ik kan wel een uur, dag, week bedenken hoe voorkomen zou worden dat mensen het bos vuil maken, maar dan zou er nog niks gebeurd zijn.

Ik vroeg me af: “word ik blij van het erover praten dat ik het bos schoon wil hebben? Of word ik blij van erover klagen dat mensen hun spullen laten rondslingeren? Nee, natuurlijk niet.”

Chris was niet aan het lullen, hij was aan het poetsen en het werkte aanstekelijk. De 3de keer dat Chris iets opraapte, begon ik ook het vuil in het bos te zien. Nog steeds later dan hij, maar na 5 keer begon ik ook spullen op te rapen, zonder dat we ook maar één woord over het vuil in het bos hadden gezegd.

Ik vroeg me af wat het nou was dat ik meehielp. Het was het voorbeeld dat ik kreeg, de vrijheid en ruimte die ik kreeg om mijn eigen beslissing te nemen om er wel of niet aan mee te werken én het antwoord op de vraag: welk voorbeeld wil ik zélf geven?

Ik werd me bewust van wat ik liever wilde: doen wat ik uiteindelijk wil (in dit geval een schoon bos), of praten en klagen over het Hoe en Waarom het niet schoon was.

Ik zag de oplossing waar ik een bijdrage aan kon leveren en omdat ik geen energie besteedde aan gepraat of geklaag, was er nog maar één keuze over: actie nemen naar wat ik wil.

Denken kan je zien als gesprekken van de stemmetjes in je hoofd. En als je dat bedenkt, hoe vaak ben je dan eigenlijk aan het praten over hoe het allemaal zou moeten zijn, hoe het voorkomen zou moeten worden in plaats van daadwerkelijk in actie komen en handelen naar wat je wilt? Zelf het goede voorbeeld geven?

Hoe vaak ben je boos op iemand die het verkeerde gedrag vertoont en doe je dat zelf op een manier waarbij je je achter de oren mag krabben?

Niet alleen is dat zonde van je energie en de (onbewuste) gevolgen die dat heeft, ook is het “jammer” van je tijd. Tijd die je anders kan besteden aan wat je wél wilt: je doelen, wensen en verwachtingen!

Als je dan toch iets wilt bedenken, bedenk dan eens wat de gevolgen zouden kunnen zijn wanneer je het voorbeeld geeft dat je zelf zou willen zien. Dat je niet automatisch in je gedrag schiet waar je zelf van baalt, maar juist dát doet wat je niet zo makkelijk vindt, maar eigenlijk wel beter is. Voor de ander, maar ook voor jezelf.

En nee, het gaat misschien niet zo snel, maar het heeft wel de hoogste kans van slagen. En stel je dan eens voor hoe je wereld eruit ziet als iedereen dat zou doen.

Namelijk… (goed) voorbeeld doet volgen.

Comments ()

Post a Comment

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE